Uit verhalen van eerdere reizigers blijkt het krijgen van een bootticket aan de Georgische zijde geen gemakkelijke opgave. Zo probeerde Bane, de Servische fietser van de heenweg, het een week eerder. Hij wist tot het laatste moment niet of er plek zou zijn voor hem, sliep op het bankje voor het ticketkantoor tot ze hem om twee uur ‘s nachts wakker maakten met goed nieuws. Ik ben dus voorbereid op een hoop onzekerheid en een korte nacht.
Het blijkt echter een stuk soepeler te gaan dan verwacht 🙂 Een paar dagen geleden heb ik al een kopie van mijn paspoort ingeleverd om op de wachtlijst te komen. Op de dag van afvaart ga ik nog eens langs en mag ik meteen betalen, maar enkel in contante euro’s. Na een hete zoektocht door de stad naar de juiste euro’s-spugende pinautomaat ben ik binnen! Ik breng de dag door met lezen in het park en kletsen met de andere hostelbewoners. Rond 21 uur ‘s avonds wordt ik netjes gebeld dat ik naar de haven mag komen voor het inschepen.
In de haven tref ik de andere reizigers met wie ik de komende dagen zal optrekken: Geert uit Nederland op de motor, en Dodo en Conrad uit Hamburg met een gave auto die uitgerust is voor reizen van woestijn tot berg.
Op de boot wordt er door de Georgische chauffeurs goed uitgepakt. Ze hebben zakken vol brood, komkommers, tomaten, 5L-flessen met huisgemaakte wijn en chacha, en zelfs twee gebraden biggetjes geserveerd op karton meegenomen. Dit alles wordt op een lange tafel uitgestald waarna het feest kan beginnen. Ook wij worden in wijn voorzien, maar snappen niks van de speeches van de tamada, de tafelheer, waarop alle mannen opstaan en die soms veel discussie uitlokken. De sfeer zit er goed in!
Naast Dodo en de receptioniste ben ik de enige vrouw aan boord, en helaas betekent dat, onder invloed van de rijkelijk vloeiende alcohol, dat een paar chauffeurs ietwat klef worden. De meest vreemde verzoeken krijg ik. Als ik daarop vraag naar vrouw en kinderen wordt dat beantwoord met de evenzo vreemde aanname dat het ‘in Europa’ niet uitmaakt of je al iemand hebt, met het gebaar van de trouwring die in zee wordt gegooid… 😅 Op een gegeven moment ga ik maar in de hut zitten om er vanaf te zijn.
We brengen de tijd door met lezen, spelletjes spelen, slapen, in de golven staren en leven rond de drie gezamenlijke eetmomenten. De leegte is heerlijk, er is niks wat moet. Als de aankomst nadert wens ik er nog een dag bij, de volkomen ontspanning doet erg goed. De wens wordt bijna verhoord, want we stranden voor de kust van Bulgarije met een brandstoftekort… Een tankschip komt ons redden en een halve dag later arriveren we alsnog in de haven van Burgas.
In Bulgarije aangekomen neem ik de trein, want ik ga mijn broertje Roel ontmoeten! Hij reist per trein door Roemenië en we treffen elkaar in Veliko Trnovo, een oude stad gedrapeerd rond de steile oevers van een bochtige rivier. We vieren het weerzien met een goed maal en ook hier vallen we met onze neus in de boter: deze week is er een internationaal dansfestival gaande waardoor we elke avond in het openluchttheater dansgroepen uit alle windstreken mogen bewonderen: er zijn kleurige danseressen uit China met felroze waaiers, ritmische dansers uit Oost-Timor en natuurlijk de vrolijk makende Bulgaarse rij-dansers met zwaaiende zakdoeken en luid gejoel.
Roel reist terug naar Nederland en ik ga nog een stukje per fiets verder. Op een paar dagen afstand staat een bijzonder gebouw op een bergtop: het Buzludza monument. Na een week anderszins reizen geniet ik ervan weer te fietsen: de stilte en leegheid van de omgeving, het ritme van bewegen en het daarvan voldaan moe zijn, het met de zonsondergang gaan slapen en bij het binnenvallende licht in een warme tent weer opstaan en in bedauwd gras ontbijten.
Ten zuiden van Gabrovo vind ik een kampeerplek op een min of meer vlak grasveldje tussen de met bossen bedekte berghellingen. Wat een perfect plekje leek wordt wat minder gemakkelijk als er bij schemer een luid gegrom uit de verte klinkt en steeds luider wordt… en zich weer terugtrekt. Ik ben meteen op mijn hoede, wat zou dit voor beest zijn? Toch geen beer? Ik leg mijn eten voor de zekerheid ver weg van de tent. Het geluid blijft klinken in de verte en dichter bij, en in een halfslaap besluit ik dat dat meer bij een zwijn past, om daarna mee te worden genomen in een bewogen droom…😅
Dan volgt een stevige klim van 1200 m bij hoge temperatuur. Gelukkig heb ik veel calorieën ingeslagen in Gabrovo. Daar vond ik voor het eerst sinds lange tijd weer een Lidl! Ik was niet eerder zo blij met het weerzien van tofu en ander lekkers:) Ik heb eerder aan Roel wat spullen meegegeven om mee terug te nemen naar Nederland, maar ik neem me toch weer voor om een volgende fietsreis met twee fietstassen minder te doen… het gewicht is vooral te voelen bij de steile hoogtemeters als de laagste versnelling al is bereikt. Bocht voor bocht zwoeg ik de berg op en jaag water erdoorheen.
Als de zon al laag staat bereik ik de top van de berg. De wind giert om het brutalistische beton. Hier hebben zich een aantal belangrijke momenten uit de Bulgaarse geschiedenis afgespeeld.
Ik voel me echter slap en heb er niet zoveel plezier in. Eigenlijk wil ik alleen maar slapen. Dat is dus precies wat ik ga doen. Een stuk lager op de berg vind ik een kampeerplek met uitzicht op de bergtop. Ik zoek een strategische plek voor de tent die niet te zien is vanaf de weg, zet een maaltje in elkaar, en kruip de slaapzak in. Van slapen komt die nacht echter weinig, de wind is hier zo sterk dat meerdere keren de haringen van de tent uit de bodem worden getrokken en de tent lijkt op te stijgen. In de ochtend maakt het uitzicht echter alles weer goed…
Ik vlieg weer naar beneden via een mooie slingerweg. In Kazanlak koop ik een treinkaartje naar Sofia.
Bij Marina in Sofia haal ik de panduri weer op en is mijn fiets weer een tikje meer beladen. Ik bezoek een museum over het leven in Bulgarije tijdens de koude oorlog en loop nog wat af in deze fijne stad.
Ik ben echter in dubio over hoe ik mijn plannen vervolg, met nog drie weken om in Duitsland te geraken. Fiets ik nog een mooi stuk tot een handige plek om daarna de trein te pakken? Probeer ik reizen per bus te ontwijken, aangezien het altijd wat onzeker is of de fiets mee mag, en reis ik een heel stuk om per trein door Roemenië? Of pak ik het helemaal anders aan, en ga ik deze bijzondere vrije tijd een andere wens vervullen?
Ik ga voor het laatste!