Deze eerste volle festivaldag is meteen de grote dansdag. Het ontbijt bestaat uit warme melk, wit brood en oplosthee met veel suiker: er is snel een tweede ontbijt nodig om energie te tanken voor de activiteiten vandaag.
We beginnen met een repetitie met het orkest. Op het balkon van een appartementencomplex sinds lange tijd in aanbouw oefenen we op het ruwe beton met uitzicht over de zee. Er sneuvelen zo wat schoenzolen maar we zetten de figuren weer op een rij in hoofd en benen en stemmen de timing af met de muzikanten.
In de vrije tijd lopen we via kleine trappetjes de berg af naar het rotsige strand. Daar staat een vervallen station uit de tijd van Oostenrijk-Hongarije. Deze treinlijn tussen Zelenika (Montenegro), Dubrovnik (Kroatië) en Mostar (Bosnië) is opgedoekt in 1976 omdat ze niet genoeg geld opbracht. Jammer dat dit gebied niet per trein is te bereiken, maar later deze reis zal ik er toch handig gebruik van kunnen maken!
Terug naar de dansdag: ‘s middags is het zaak snel om te kleden: de kostuums Iers en Nederlands trekken we over elkaar heen aan om de dansen snel achter elkaar te kunnen uitvoeren, ook als er geen coulissen zijn om achter te verkleden. Het is verstikkend heet in de dikke panty, strak gesnoerde rok, rijglijfje en daarover nog een vestje en schort… maar om de groep daarna in vol kleurrijk ornaat door het Montenegrijnse landschap te zien lopen is ontzettend mooi.
Omdat we zelf geen vervoer hebben belanden we bij de Serviërs in de bus. Daar worden nieuwsgierige blikken uitgewisseld en elkaars kostuums bewonderd. Ik praat er wel op los, ook al is er weinig Engels mogelijk, en twee jonge jongens vragen me of ik even wil doorgeven dat ze met twee andere meisjes willen afspreken. Dat vragen ze maar mooi direct zelf 😉 In de bus worden er liedjes gezongen door een mannengroep, heel erg mooi!
We komen aan op een parkeerplaats met een vervallen wooncomplex met gouden ramen. Daar verzamelen alle groepen zich in kledij. Er zijn Slowaken met de hele familie, Serviërs, heel jonge Hongaren, en er is een Poolse majorettegroep, als enige geen folklore. We trekken door het stadje naar het strand, waar een geïmproviseerd podium is opgesteld. Eigenlijk een tapijt op de kade, dus helaas gaat het hardshoe Iers hier niet zo mooi klinken als normaal.
Langs de weg en het podium staan veel toeristen te kijken. Dit festival wordt sinds 11 jaar elke zomer in een serie van enkele weken gehouden, dus voor de lokale bewoners zal het niks nieuws meer zijn.
Ondertussen is er ook een vriendschap gesloten met de Servische buschauffeur. Hij is een groot fan: hij draagt de zware contrabas van Kees mee in de parade, filmt ons, volgt ons meteen op Facebook en koopt bier voor ons.