Gisterenavond heb ik lang boven de landkaart gezeten. Van verschillende fietsers en reizigers op de camping kreeg ik routetips over waar mooie en enorm drukke wegen te vinden zijn. Ik heb genoeg van de drukke en smalle M-5 en met nog genoeg fietsdagen voor ik terug naar Nederland wil, besluit ik na een tijd wikken en wegen een langere route te nemen door met de bus naar Bihac te gaan.
Ik zou bijna denken dat ik begin te snappen hoe het hier werkt, maar ten onrechte… de buschauffeur vindt dat mijn fiets niet in het ruim past (hij trekt specifieke luiken open waar het vol zit). Een man schiet me te hulp en gaat in gesprek met de andere chauffeur die achter een ander luik wel een plekje vind! Hij fluistert me toe dat 18 mark wel zouden helpen als de chauffeur moeilijk kijkt. En zo kan ik alsnog mee:)
De man blijkt een naar Amerika geëmigreerde veteraan te zijn op weg naar een herdenkingsmars en hij overspoelt me met foto’s van hem en zijn zoon die ook in het leger zit. Ik krijg door zijn alsnog zeer gebrekkige Engels niet helemaal duidelijk wat zijn standpunt is maar het is wel duidelijk dat hij de ‘oude’ vlag aanhangt, de eerste van Bosnië-Hercegovina, die later bij de Dayton-akkoorden werd vervangen omdat de Serviërs zich niet in die vlag herkenden.
Op de camping ontmoet ik weer de stoere en gezellige Dara, die ook deze kant op is gekomen. We proberen in het aanliggende restaurant eten te krijgen, maar dat blijkt niet te kunnen door een naderende bruiloft. Een restaurant verderop serveert ook niet. We vragen om twee eieren om wat te eten te hebben. Ze doe er heel moeilijk over: ne mož, dat past niet in het systeem, de keuken is dicht… Dara speelt goed mee in de comedy als aanvechter van rigide systemen en uiteindelijk hebben we toch wat eten bij elkaar gesprokkeld voor een heerlijk maal voor eigen tent.