Een vlucht vooruit in de tijd, we hebben Zagreb bereikt! De dagen zijn gevlogen vol mooie indrukken en fijne fietsuren, zodat dit verslag wat achterop liep. Dus hierbij wat hoogtepunten van de afgelopen tijd.
31 maart – van Pag naar Rab
We zetten de wekker om de eerste ferry naar het vasteland te halen. De afstand erheen, de tegenwind en de hoogtemeters heb ik echter behoorlijk onderschat en 9% op een lege maag valt me hard op m’n dak… dan maar de volgende boot een paar uur later. Na wat nood-pindarepen nemen we een sprintje langs de meest spectaculaire route tot nu toe: de kale klif af, met windstoten die me bijna van mijn zadel lichten. En onverwachts halen we de boot toch!
Op het vasteland klimmen we halverwege de Velebit-berg op en fietsen op hoogte heerlijk met wind mee, tot een paar uur later de boot naar het volgende eiland Rab vertrekt. Bij gebrek aan campings trakteren we onszelf op een echt bed bij de lieve gastvrouw van Leut die ons ‘ihr Lieben’ noemt.
1 april – Van Rab naar Krk
We krijgen een uitgebreid ontbijt voorgeschoteld en daarmee begint de dag comfortabel. Langs de kust vliegen we langs de opslaande golven naar Rab, een oude kuststad met hoog op de klif een oude ommuurde stad.
Per fiets verdwalen we door steegjes en langs hoge wanden en worden telkens verhinderd de ommuurde stad uit te komen door de lange trappen naar beneden. In het park remmen we nog net op tijd voor een overstekende schildpad, en Timo redt hem van de afgrond terwijl ik op wikipedia uitpluis wie we voor ons hebben. Het is de Griekse landschildpad Testudo hermanni, die wel 30-60 jaar oud kunnen worden.
We waren van plan vanavond de boot te nemen, maar vernemen van verschillende mensen dat het te hard waait en de boot dus niet zal gaan. Ze hebben echter uiteenlopende adviezen: de trip uitstellen tot de wind is gaan liggen, of het erop wagen en in de haven verder zien. We besluiten het maar te proberen en anders in de buurt van de haven de tent op te zetten. Eenmaal aangekomen is het er uitgestorven en kijken we het geheel eens aan vanaf een bankje aan de branding. Er is online niets meer te vinden van een stremming, wel zien we iemand het schip opgaan, en later motorgeronk. Dat klinkt goed! Het tickethuisje gaat open en we mogen aan boord. Er wordt goed gecontroleerd of de fietsen wel stevig vast staan, want de golven zijn hoog en het schip schommelt flink.
Met nog volle maaginhoud bereiken we de overkant, het eiland Krk, waar het inmiddels stortregent en donker is. Met onze voorbereidende kaartinspectie hebben we zo een plek voor de tent gevonden, die niet een schoonheidsprijs verdient maar wel heel snel te bereiken is: achter het benzinestation, pal naast de weg. We zetten de tent op, in de regen, kruipen kletsnat naar binnen en hopen op beter weer voor morgen…
2 april – Krk
Bij af- en aanrijden van vrachtwagens en scheepsmotoren slaapt het suboptimaal. Maar de ochtend is droog en daar zijn we heel content mee! We nemen de tijd en fietsen Kroatische medeklinkers oefenend via Vrh naar het stadje Krk. Dit eiland voelt heel vriendelijk: heuvelig en bebost en met volop zingende vogels.
Na een uurtje opdrogen en spullen uithangen op een zonnig plein met koffie fietsen we verder langs een grote weg met fietspad. We kamperen op een jachtterrein, gelukkig buiten het seizoen, een sprookjesachtige plek tussen Helleborus, cyclamen en orchideeën. Door het logo van het jachtterrein weet ik nu ook welke mooie doch raadselachtige vogel we eerder hoorden ratelen boven op een berg: het was de zuid-europese steenpatrijs.
3 april – Krk
We vervolgen een slinger rond het eiland en klimmen en dalen en klimmen en dalen opnieuw, een hele dag lang. Die avond staan vinden we een camping die zowaar geopend is, en genieten al steentjes-ketsend van een laatste zonsondergang deze reis aan de Adriatische zee.
4 april – Het vasteland op en de bergen in – Omisalj tot Bater
Al fietsend zien we elke dag andere landschappen aan ons voorbij trekken. Onafgebroken rijzen er vragen op over hoe het kan zijn dat we zien wat we zien. Dus het is tijd voor een verklarend landschaps-intermezzo!
Het eiland Krk is via een bijna 1,5 km lange brug verbonden met het vasteland. Daar rijzen meteen de Dinarische Alpen hoog op, een gebergte met parallelle ruggen uit kalksteen dat zich uitstrekt over Italië, Slovenië, Kroatië, Bosnië-Herzegovina, Servië, Montenegro, Kosovo en Albanië. Dit gebied wordt gekenmerkt door karst, een naam voor de landschappen en vormen die onstaan wanneer kalksteen oplost onder invloed van zuur regenwater. Zo kunnen er enorme grotcomplexen onstaan, geïsoleerde vlaktes die niet met een rivier in de zee afwateren (poljes), verdwijngaten en sinkholes en diep ingesneden canyons. Oppervlaktewater kan zich ondergronds snel verplaatsen via scheuren en grotten, en wordt minder gefilterd als het infiltreert in de ondergrond. Daarom is grondwater in deze systemen extra kwetsbaar voor vervuiling vanaf de oppervlakte.
Er zal nog veel karst voorbij komen langs de route, en ik houd mijn ogen open voor plaatsnamen die verraden dat er zich onder en boven de grond wat afspeelt.
We klimmen bij stralende zon de flank van de berg op en bij wat buurtsupers slaan we volop zoete broodjes en paprika’s als snack in. Aangezien de cafés hier geen eten serveren kunnen we bij de koffie uitpakken met een eerste, tweede en derde lunch. Eenmaal verder boven, we zijn nu tot 500 meter gestegen en hebben een weids zicht, blijkt het weer moeilijk om een kampeerplek te vinden tussen de steile rotsen.
Bij het laatste dorpje op de kaart voordat we verder de bergen in de gaan vragen we bij een huis om water. Daar krijgen we ook advies over een kampeerplek: er staat wel een leegstaand huis waar we in de tuin mogen staan. Het grazige en steenloze gras daar is inderdaad erg uitnodigend. We worden wel verrast door een tafereel van twee oude mannen met een grote hond en kettingzaag, en een enorm en robuust paard waar ze stenen naartoe gooien.
Dan blijkt waarom er overal waslijnen hangen in de tuin: het zijn eigenlijk lijntjes om de loslopende paarden buiten te houden. Het lijkt ons ook wel suboptimaal dat deze reuzen de tent omverlopen, dus we bouwen een Horse Defence Line van touw en takken. Zo slapen we gerust;)
5 april – Bater tot Jasenak
Een dag vol klimmen en haarspeldbochten door de bossen. We kamperen met uitzicht op de bergen en zien ‘s nachts een indrukwekkende sterrenhemel.
6 april – Jasenak tot Protulipa
Het landschap wordt weer glooiend en is bestrooid met kleine gehuchten van telkens een paar boerderijen, bloeiende boomgaarden, wat schapen en kippen. En natuurlijk een hele bende honden.
Als we de onverharde route verlaten komen we in een dorp waar muziek klinkt. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, en ik steek mijn neus om de hoek. Daar spelen drie jongens lokale muziek met accordeon, gitaar en bas. We worden meteen van een halve liter bier voorzien. Het is een verjaardagsfeestje voor een kind dat 1 jaar is geworden en de sfeer zit er goed in.
Met rubber-benen kom ik niet ver meer dus gaan we tegenover het dorpshuis aan de rivier staan. Met aanwijzing van wat voorbijgangers weten we dat we niet te dicht bij het water moeten gaan staan, want vanwege de bovenstroomse stuwdam kan het waterniveau opeens flink stijgen. Het is wederom een idyllische plek die in de top tien komt!
7 april – van Protulipa via Karlovac naar Zagreb
De route loopt verder langs het water een heuvelachtig gebied door. Met het lekkere weer wordt er volop gewerkt en gras gemaaid… denken we te horen. In werkelijkheid blijkt er een kart-race aan de gang te zijn en is de weg afgesloten. Dat wordt omkeren en als alternatief de lelijke grote weg naar Karlovac nemen. Daar willen we de trein nemen om nog twee dagen ontspannen in Zagreb te verblijven tot voor Timo de trein naar huis vertrekt. Dat gaat nog niet van een leien dakje. Karlovac is een betonnen stad met een verlaten station dat betere tijden heeft gekend. Pas als er na een uur mensen binnendruppelen blijkt dat er helemaal geen trein gaat maar Karlovac. Er is vervangend busvervoer, vertelt een balie-dame, maar waar dan? En mogen de fietsen mee? We wachten en vragen en wachten en dan lukt het dankzij de ontspannen buschauffeur toch om de reis te hervatten. Zo komen we na een heerlijke fietsreis aan in het zomerse Zagreb!
Mooie plaatjes Jip! En leuk om te lezen hoe jullie het hebben daar 🙂 geniet ervan
Wow Jip , wat een verhalen en landschappen en een fijn muziekje !
Ik heb de indruk dat het weer wat rustiger wordt de komende tijd.