2022 – 4. Een oefening in rijen staan – van Bari naar Dubrovnik en Montenegro

De afgelopen dagen is het internet dun gezaaid…dus deze verhaaltjes kunnen op zich laten wachten!

Een kort klopje op de deur en de diepe slaap maakt plaats voor weer een dag vol nieuwe indrukken. Boven op het dek tref ik weer Anca, de Duitse vrouw met wie ik eerder in gesprek raakte toen we aan de eindeloze Industrieweg de ticketbalie zochten. We bekijken de naderende kustlijn onder strakblauwe hemel en waaien haast weg van het voordek. 

De eerste rij: de boot uit, gevolgd door paspoortcontrole. Dan: bustickets regelen naar Herceg Novi, die natuurlijk pas over 5 uur gaat. Gelukkig wordt er niet moeilijk gedaan over fietsen mee nemen. Pauze: heerlijk uitgebreid eten met voor de groep cocktails in overvloed. Ik draag de hitte toch beter op ice tea. De bus in: eerst de juiste rij vinden! Een opluchting als we op weg zijn en de buschauffeur een droge grapjas blijkt te zijn, Dominike 2! Hij daagt zijn collega die voor ons  rijdt telkens uit en bij de douane laat hij met duidelijke voorpret stiekem de motor afslaan via het achterluik, tot verwarring van de collega… 

Dus we staan weer in de rij voor de uitgang van Kroatië: stuk voor stuk de bus uit en paspoort laten zien (niet vergeten om om een mooie stempel te vragen :). Een paar minuten rijden en dan hetzelfde verhaaltje opnieuw bij de grens van Montenegro. 

Ondertussen loopt de communicatie met Rade, de organisator van het festival die de logistiek zou moeten regelen, steeds moeizamer. Hij komt zijn afspraak niet na, vergeet waar vandaan onze groep reist en antwoordt niet op vragen. Het blijft raden met Rade… we worden er maar moe van, ergens hoopten we op een andere ontvangst, maar stellen de verwachting bij en laten ons verrassen wat het festival ons wel voor leuks brengt. 

Dan vanaf het busstation het eerste fietsritje in Montenegro! Ik voel me nog niet op mijn gemak op de weg maar de autos rijden nog niet te gevaarlijk. Al snel leidt de weg naar boven, en niet zomaar over een heuveltje maar steil de berg op… ik moet even slikken: ga ik dit de komende weken volhouden? Dit is gelukkig geen typisch doorgaande weg. Ik duw de fiets voor me uit en met wat hulp van Femkes coördinaten vind ik de zaal waar alle dansgroepen net hebben gegeten. Ik krijg een warm welkom van de groep en het orkest, die me meteen weer verlaten voor een tocht door het oude centrum. 

Ik was wel toe aan even rust dus jk ga de zaal binnen waar alles net wordt afgeruimd. Er hangen gestileerde sprookjeslandschappen aan de muur en de zon schijnt laag naar binnen door de vitrage. Een lieve vrouw geeft me salade, gebakken aardappels en vlees, dat eet ik nu toch maar allemaal op en geniet ervan. Ze vraagt steeds naar mijn fiets en blijkt een groot fan van fietsen met haar zoon, als ze een foto met een trofee laat zien. 

Dan duw ik mijn fiets een nog steiler weggetje op, en ik kan niet stoppen want dan rol ik terug… daar vind ik bij het aangewezen huis twee vriendelijke vrouwen, moeder en dochter, die me heel warm ontvangen. Ik praat Engels met de dochter, Duits met de buurman en zijn vrouw, en probeer met de moeder wat Russisch uit te wisselen, maar dat raakt nu wel erg door de war in mijn hoofd. Het is erg leuk om te merken hoe talen spreken zoveel deuren opent en hoeveel leuke uitwisselingen er mogelijk zijn, en ik krijg meteen weer zin om de taal van hier verder uit te zoeken.