Een ontspannen dag in Bari om bij zuidelijke temperaturen te acclimatiseren. We vertrekken uit het koele appartement en stuiten meteen tegen een muur van hitte. Via het bagagedepot gaan we van schaduwplek naar schaduwplek : cappuccino, boekwinkel, lunch, ijsje, en dan een parkje en genieten samen van het goede leven.
Het is ook fijn om af en toe even alleen met de fiets te zijn, en me te laten leiden door wat mijn nieuwsgierigheid trekt. Terwijl ik een trap vermijd verdwaal ik dan ook met de fiets en beland in het doolhof van het oude centrum. Daar stuit ik op de kerk waar Sint Nicolaas ligt begraven.
De steegjes zijn zelfs voor een fiets smal en op elke tweede straathoek is een altaartje in de muur gebouwd, Maria bij tl-licht. Daar komen tegen de avond de mensen weer naar buiten, zitten in de beschaduwde straatjes in groepjes bijeen en drinken een borrel. Sommigen kom ik wel drie keer tegen in mijn poging Arancini te vinden, en enkelen wijzen me meteen de weg, alsof ze weten waar ik heen ga: Links! Rechts!
Ruim op tijd fiets ik naar de haven van Bari, want we werden al voorbereid dat dat wat lang zou kunnen duren. En dat is maar goed ook: eerst wordt ik naar twee kilometer verderop gestuurd over een anonieme weg door industriegebied. Dan blijkt daar op een enorme parkeerplaats een balie te zijn met een lange rij. Dan weer terug naar de haven met weer een enorme rij zonder enig uitzicht op beweging.
Toch is de sfeer daar erg goed: we drinken het miniflesje lauwe champagne uit de nachttrein en doen een wedstrijdje met de rij naast ons, de passagiers naar Durrës in Albanië. Er worden koekjes en abrikozen gedeeld, Italiaanse wachtmuziekjes gefloten, klapspelletjes gedaan met verlegen kindjes, en grapjes gemaakt over mijn ‘bici di padre’. Uiteindelijk mogen we dan aan boord en verwelkomd een net zo goedgeluimde crew ons aan boord.
Aan boord krijg ik een minihut in de buik van het schip toegewezen. Ik kan een machinekamer in kijken en krijg op de verder verlaten uithoek toch wel een wat griezelig gevoel. De vervallen douche durf ik hier niet dicht te doen: stel dat die niet meer opengaat?
De groep treft me weer op het dek, daar wordt de rij lichtjes van Bari steeds kleiner en de duisternis groter. Boven de zee verschijnt een langzaam groeiende rode vlek, het duurt even voor we realiseren dat dit de maan is. Een bloedmaan, steeds wassend, die uiteindelijk op volle sterkte een baan zee verlicht.
Ik zie dat t mooie foto’s maken aardig lukt! Heel mooi, die muur met strijklicht.
En wat een ervaring, zo op dat schip, ga zo door jipxxx mama