Het is begonnen! Door de gouden avondzon fiets ik langs de Nederrijn naar Arnhem. Wind mee, zon in de rug, en met een weids zicht zoevend over de dijk: een heerlijk begin van de tocht.
Op het perron zie ik kort Leandra en Flora voordat die aan het andere uiteinde hun slaapplek opzoeken. De trein blijkt als een blik sardientjes gevuld: in elk gangpad en halletje staan de mensen schouder aan schouder, in een overtuiging dat een treinticket genoeg zou zijn… dat wordt een lange nacht.
Ik wordt in een wagon waar plotseling orde heerst door een beheerder naar mijn bed gewezen. Daar wordt elk lichtknopje afzonderlijk uitgelegd en krijg ik zelfs een flesje champagne! Met een lang genoeg bedje ben ik heel content.
Bij het wakker worden blijken we een uur vertraging te hebben, waardoor zowel ik als de groep de aansluiting mist. Dat is het begin van een lange reeks bellen, in de rij staan voor vervangende tickets, wachten, meer overstappen en de boot proberen om te boeken. Nogal vervelend, vooral voor de groep die niet zomaar overal in kan. Omdat ik ervan uitging dat mijn theoretisch ideale route in de praktijk toch ergens mis zou lopen ben ik er ontspannen onder.
Aangekomen in Milaan heerst er een verzengende hitte. Het station is als een mierenhoop, maar dan zonder het coöperatieve element. Ik vang ook hier weer een glimp op van de groep die net een ijsje heeft gescoord. Gelukkig helpen ze me ook hier aan de ticketbalie na een uur aan een schitterende stempel waarmee ik weer een trein in mag. Zelfs met upgrade naar businessclass 😀
Mooi geschreven Jip! Je beschrijving van Milaan is heel treffend; ) en in de rest kan ik me helemaal inleven! Veel plezier! Mama