Follow me! And join me listening to the songs of the landscape

Als reiziger per fiets voel ik me in nauw contact staan met die omgeving. Ik voel elke verandering in het weer, het gras langs mijn benen strijken en de weerstand van de kiezels onder de wielen. De geluiden van rivieren, cafés, de chaos van de stad, of enkel van het ruisen van de wind komen over me heen. Ik ben niet afgeschermd, maar ervaar het voorbijtrekkende landschap in zijn directheid. Met een gebaar, glimlach of groet, en als ijsbreker en wegwijzer de papieren kaart van de omgeving kom ik in gesprek met de mensen die hier wonen.

De topografische kaart vertelt maar een deel van het verhaal van het landschap. We vinden er de namen van gehuchten, de ligging van een stuwmeer of de hoogte van een bergpas, maar niet de ervaringen die je er opdoet en de impressies die de omgeving in je achterlaat.

Er kan dus een laag worden toegevoegd aan de afspiegeling van het landschap die cartografen hebben vastgelegd. Welke ervaringen, ontdekkingen en ontmoetingen worden met de weg die je aflegt verbonden? Voor mijn fietsreis zal ik deze extra gelaagdheid vastgelegd in een zogenaamde ‘deep map’ (Zie ook: Arita Baaijens (2018) Paradijs in de Polder.)

In tegenstelling tot reguliere topografische kaarten ontsluiten deze diepe kaarten de verborgen verhalen en onderlinge betrekkingen van de mens met het landschap. Zo’n kaart kan zich tijdens een reis dynamisch ontwikkelen en het resultaat kan chaotisch zijn, met meerdere verhaallijnen. Precies dat laat de veelvormige werkelijkheid zien, de complexiteit en de veranderende netwerken waar we onderdeel van zijn.