2024 – 1. Hoe die reis dan toch echt vorm kreeg

Lang leek het een vaag plan dat misschien ooit, op de dag dat St. Juttemis in de pruimentijd valt, zou gaan plaatsvinden. Dan weer waren de grenzen dicht, dan was er weer een leuk project en dan was er toch zogenaamd ‘geen tijd’. En toen viel het dubbeltje: waarom niet nu?

Ik kreeg groen licht voor tijdelijk verlof, en het plan kon zich gaan ontwikkelen. Waarheen? Natuurlijk naar het oosten, want ik blijf gefascineerd door het landschap, de mensen en de muziek aldaar. Met wie? Met wie mee wil, maar voornamelijk met mezelf, want zo’n fietstocht blijkt niet in ieders straatje te passen. Wanneer? Zo snel mogelijk, met wat aanlooptijd, bij de eerste tekenen van lente. Hoe? Fietsend, kamperend, slingerend, culturele hotspot-hoppend, muziek makend. En dan de grote vraag: Waarom? Om het simpele en goede leven te leven, om te ervaren hoe het is me vrij voort te bewegen zonder duidelijke doelen en deadlines, me te laten verrassen door wat onderweg me brengt en om moed en vertrouwen te blijven voelen voor en door wat er zich aan ontmoetingen aandient.

De afgelopen maanden hebben zich gevuld met voorpret, logistieke voorbereidingen, veel vragen als: is dat niet gevaarlijk zo alleen als vrouw? Inmiddels zijn de tickets geboekt, ligt een arsenaal aan warme en koude kleding en kampeerspul op een hoop om in ortliebvorm ingepakt te worden, staat een afspraak om toch nog mijn verstandskiezen in Nederland achter te laten, heeft een onderhuurder zich gemeld en is de reisverzekering nagelopen. De pret overheerst en ik tel de weken af!