De bus bereikt Sofia in de avond en ik fiets in de schemer de stad door naar een hostel. Dan hoor ik ergens muziek… eropaf! Het blijkt een Bulgaarse dansgroep te zijn die elke week op het plein danst, en waar iedereen vrij is om op aan te sluiten. Dat doe ik natuurlijk vol enthousiasme en ik wordt uitgenodigd op de dansrepetitie de dag erna. Wat een gelukje dat ik deze groep trof, de dans-toon is gezet:)
Het hostel waar ik die nacht verblijf is gezellig maar heeft wat vreemde permanente gasten die niet kunnen ophouden over hun theorieën (dat blijkt een terugkerend thema te zijn). Bovendien valt de stroom telkens uit. De aardige hostelmensen werken enorm hard om het geheel draaiende te houden maar het mocht nog niet baten… dus ik kijk uit naar mijn volgende stop:)
Later ga ik op bezoek bij Atanas en Marina en ik wordt heel warm ontvangen! Ik wordt verwend met lekkers, een gitaar om wat te tokkelen en twee poezen om mee te knuffelen. Atanas heeft veel interessante verhalen over de taal en het land en zo leer ik over de geschiedenis, de herkomst van woorden, en muziek. We kijken een interessante documentaire: Who’s this song? Een ethnomusicologe gaat langs bij verschillende mensen om te vragen naar de herkomst van een melodie waarvan veel landen in de Balkan claimen dat het ‘van hen’ is. Zo komen er heel wat verklaringen, liedteksten en emoties naar boven…
In Sofia krijg ik ook bezoek van mama:) Die is niet te stoppen en we beginnen met een vol programma. We zijn hier op een nationale feestdag, de dag van onderwijs, cultuur en het Slavische schrift. Dit om de formalisering van het Glagolitische schrift door de broers Cyril en Methodius in de 9e eeuw te vieren (vandaar dat het verder ontwikkelde schrift ‘Cyrillisch’ wordt genoemd). Op het plein voor het theater is een podium gebouwd. Hier is een kleurrijk geheel te zien van dansende jongeren en kinderen die gedichten voordragen onder aanmoedigende lach van een juf. Vanuit het publiek wordt er met alfabet-vlaggetjes gezwaaid.
We mogen op deze feestdag ook langskomen bij een optreden van de dansgroep die ik eerder tegenkwam. We volgen de route-instructies naar een uithoek van de stad, waar we belanden op een soort bedrijventerrein. Op de vierde verdieping van een anoniem gebouw is een restaurant… en groot feest! Iedereen heeft zijn meest glitterende uitbundige jurk of strakke pak uit de kast getrokken voor een bling bling-feeslocatie vol wit marmer en oorverdovende muziek. We voelen ons ietwat underdressed 😅. Het blijkt een prom-party te zijn waar de scholieren hun jaar afsluiten. De dansgroep zorgt voor een kleurrijke toevoeging en krijgt het voor elkaar de scholieren mee te nemen in een horo:)
Aan de horizon van Sofia is altijd de berg de Vitosha te zien, waar aan de top nog wat sneeuw oplicht. Tot voor kort kon je hier naar boven met een liftje maar die is buiten gebruik geraakt door achterstallig onderhoud. Er gaat wel een bus naar boven, en we zijn niet de enige stadsbezoekers die deze weten te vinden op deze broeierig warme dag. De buschauffeur loodst zijn overvolle wagen ontspannen over kinderkopjes en haarspeldbochten naar boven tot we op 1900m zijn. Daar is een mooie wandeling te maken met op korte afstand van elkaar verschillende omgevingen: bossen, beken, veen, rotsen en ijs bepalen hier het landschap. Als we in de verte het onweer zien naderen keren we om en keren voldaan terug in ons hostel.
In Bankya bezoeken we het ‘koningsbad’, een mooi gerenoveerd zwembad uit 1907. Het is fijn om even uit de drukke stad te zijn en we genieten van lezen in het park, en proeven het ‘verjongende’ bronwater dat hier te tappen is.
Het bezoek wordt opgevolgd door wederom een dansfestival:)) Sofia Swing viert haar 10-jarig jubileum met vijf avonden live muziek voor meer dan 500 dansers, shows en battles, en vanalles om te leren tijdens workshops. Er is ook een workshop Bulgaarse dans bij, en we worden flink aan het werk gezet door een leraar van het nationaal ensemble. Hij vertelt ook over de achtergrond van deze dansen: dat ze vaak op zondag werden gedanst, met de meisjes apart van de jongens, want elkaars hand vasthouden stond gelijk aan een verloving. Om toch samen te dansen werden de twee slingers aan elkaar gekoppeld door een zakdoek vast te houden.
In het chitalishte (een cultureel wijkcentrum) wordt naast dansen ook muziek gemaakt. Er wordt gezongen en de dvoyanka, een dubbele herdersfluit, begeleid het geheel.