De trein van Sofia naar Septemvri is vol, en enorm heet. De familiebestemming ik de coupé deel is daarnaast ook nog eens fan van tiktok en spelletjes spelen op vol volume… gelukkig kan ik in de gang door het raam naar buiten hangen en van de voorbijzoevende velden, dorpen en gammele bruggen genieten, en is er nog wat slaap om in te halen.
Bij Septemvri vind een wildkampeerplekje in de velden achter een leegstaande fabriek. Langs de weg passeert een herder in de ondergaande zon, verder is hier bijna niemand. Wel een hoop muggen… Net voor ik ga slapen wordt ik verrast door vuurvliegjes, en ‘s ochtends met twee spelende hoppen.
Vandaag ga ik met het smalspoorlijntje de bergen in. Een lijn met een bijzonder verhaal. Rond 1920 was het de bedoeling het geïsoleerde gebied rond de Rhodopen en het Pirin-gebergte te ontsluiten voor het leveren van hout en om het recent bevrijdde gebied te kunnen verdedigen. Een aantal ingenieurs werd gevraagd voor een plan… maar allen weigerden vanwege de gevaarlijke onderneming. Tot een jonge ingenieur die in Duitsland had gestudeerd het wel aandurfde. Hij bedacht een manier om de smalle valleien te doorkruisen, met een meermaals zichzelf kruisende route die een achtbaan niet zou misstaan. Ook de aanleg was gevaarlijk, er werden vele tunnels met de hand gegraven en met de hulp van gecontroleerde explosies. Het was een succes, want het lijntje rijdt nog altijd!
Na een nacht in een weiland aan de rivier fiets ik ongeveer langs de treinlijn weer terug. In het park wordt ik aangesproken door een man die ook graag fietst, Anton. Ik vertel hem dat ik zoek naar dansen en hij biedt aan om het later voor me na te vragen in het chitalishte. Daar blijkt net gisteren de dansrepetitie zijn geweest… dus gaan we als alternatief die middag zelf maar dansen in het park! Maar eerst worden er kersen gegeten uit de tuin met vriend Mitko.
Ik leer weer wat woordjes, maar het belangrijkste voor het begrip en het voorkomen van misverstanden blijken de hoofdbewegingen bij ‘ja’ en ‘nee’… die zijn hier precies omgekeerd! Dus een bevestiging is een hoofdschuddend ‘da’ en een ontkenning knikken… dit is vooral onder de oudere generatie nog de gewoonte, dus het is telkens goed opletten wat er wordt bedoeld.
In het park vinden we een beschaduwd plekje onder de bomen en dansen rond het boxje bij de fietsen. Er passeren een hoop dansen en weetjes, over de meer ingetogen stijl hier rond het Pirin-gebergte, en de dansen die juist op bruiloften worden gedanst. In de Mehana’s, de kelder-restaurants, is vaak muziek, maar wordt volgens Anton steeds minder gedanst omdat niemand het voortouw neemt… en in je eentje kun je een kringdans niet dansen, want dan wordt je toch gezien als gekkie 😉 We dansen de graosko horo, arap, trite puti, stamena en veel meer.
Een volgende fijne fietsdag begint met ontbijt in de zon op een verlaten stationnetje (Smolevo). Voor vanavond heb ik een camping op het oog bij Velingrad. Als ik daar aankom blijkt het een luxe gebeuren te zijn, er is een zwembad en Spa en iedereen loopt rond in witte badjassen. Dus het verbaasd me niet dat ze hier 100 leva (50€!) voor een nacht vragen!! Als ik me weer omkeer komt net de manager binnenlopen, en hij laat me hier voor een prikkie staan (: Reken maar dat ik alles uitprobeer, ook al is het buiten net zo goed een sauna 😉
Bij het chitalishte vind ik die avond een groep mannen in traditionele kledij (nosija). Het blijkt een mannenkoor te zijn, dat op het punt staat te vertrekken om in de stad te gaan zingen. Een Engels sprekend koorlid legt me uit dat er morgen ook geen muziek is te verwachten vanwege de verkiezingen… helaas! Bij vertrek doen we een wedstrijdje auto vs fiets de helling af (:
Na Velingrad, een lange vervelende autoweg en een mooie doch pittige klim bereik ik eco-camping Batak. Dit is een echte aanrader: gelegen aan een meer om te zwemmen, ruimte schaduwrijke plekjes, op krekels na absolute stilte ‘s nachts, een heel aardige vloeiend Engels sprekende eigenaar en een mooie algemene ruimte en bar. Hier blijf ik met plezier een paar nachten hangen en fijn kletsen met drie gezellige Duitsers die per motor rondreizen.
Voor de overtocht naar Georgië probeer ik per mail een ticket te krijgen. Ik krijg helaas een negatief antwoord: enkele reizigers kunnen niet zomaar mee, al helemaal niet in een aparte hut. De prioriteit ligt bij truckers en het is door het wegvallen van andere transportroutes erg druk. Dat is jammer! Dan maar een plan B, en als ik dan toch bezig ben een plan C en D. Ik overweeg een taalcursus in Sarajevo en wordt weet enthousiast.
De campingeigenaar biedt aan voor me te bellen naar het kantoor en dan blijkt dat daar op het laatste moment wordt gekeken of er plekken over zijn om te vergeven aan enkele reizigers. Afwachten dus!