Na een heerlijke tijd met stilte, gezelligheid, zwemmen en boeken bingen aan het meer sjees ik vanaf Batak naar beneden de Rhodopen uit. Langs de haarspeldbochten door de bossen vlieg ik zingend naar beneden. Het wordt daarbij steeds iets warmer, tot ik beneden ben aangekomen en het niet meer te houden is, zo zindert de zon. Ik hop van schaduwplek naar schaduwplek en ben zo verhit dat ik per ongeluk een (hete) fles limonade in plaats van water over mezelf heengooi 😉
De zon brandt, het zweet gutst, de vrachtwagens stuiven voorbij. In de verte is een boom met wat schaduw waar ik op de kaart kan kijken en een slok kan drinken. Plots komt er uit de bosjes een enorme, luid blaffende, rafelige kangal-hond met een gemene bek vol tanden. Het is al snel duidelijk dat mijn normale hondenafweer-tactiek hier niet werkt, namelijk stoppen, me groot maken en sussen. Deze hond doet niet aan theater, hij meent het. Met mijn fiets tussen hem en mezelf ik ren ik terugschreeuwend langs de drukke weg, hond en auto’s ontwijkend, en bedenk me hoe snel ik bij pepperspray kan. Gelukkig stopt er dan een busje met een man die mee gaat schreeuwen naar de hond, en hij druipt af. Mijn hart klopt in m’n keel 😅
Op de camping wordt ik met ijswater ontvangen door een Oekraïens stel, zei hebben een heel gezellige achtertuin waar nog meer Nederlanders, Duitsers en Polen staan. Dan krijg ik een mailtje dat ik tóch mee mag met de boot! Het kost even tijd om nu weer van plan B afscheid te nemen, maar dan ga ik vol enthousiasme een nieuw plan maken:)) Om op tijd in Burgas te zijn betekent dat met de trein naar het oosten, wat ondanks de fiets heen en weer en op en neer sjouwen best soepel gaat.
In Burgas verblijf ik bij HUB, een fantastisch hostel dat ik via Warmshowers heb gevonden (een platform met logeeradressen voor fietsers). Het is er een gezellig creatief gebeuren, er wordt volop geklust aan tijdelijk verblijf voor Oekraïense moeders met kinderen en reizigers, iedereen mag op de muren schilderen en er wordt ‘s avonds samen gegeten op de binnenplaats. Alle lof voor Evgeny, Irene, James, Jenny en de anderen:)
Als ik mijn overtocht in de haven verder probeer te regelen kom ik een Servische solo-fietser tegen, Bane. Hij helpt me met het ticket en blijkt mijn kamergenoot te zijn voor de overtocht! We schuilen voor een dag lang stortregen bij HUB, genieten van James’ zelfgebakken brood, maken wat muziek en spelen met de katten.
In tegenstelling tot wat ik per mail aan minimale instructies kreeg, hoeven we pas rond 8 op de boot te zijn. Daar wordt nog volop gepuzzeld om de trucks aan boord te krijgen, en pas rond 3 uur ‘s nachts, als we al liggen te ronken in ons comfortabel bedje, steken we van wal.Â
Drie nachten en twee dagen duurt de overtocht. Er zijn nog twee Duitse wandelaars mee en verder een stuk of vijftig Georgische, Bulgaarse en Russische vrachtwagenchauffeurs. Er is geen internet en dat helpt enorm voor de gezelligheid:) We staren uren lang in de golven, waar de dolfijnen met ons mee zwemmen. Als we Georgische woordjes oefenen schakelen we de hulp in van een van de chauffeurs, Davit, en daarna is het ijs gebroken en maken we kennis met Giorgi, Vano, nog een Davit, en vele anderen. We kletsen en dobbelen en dammen in een mengelmoes van gebarentaal, Engels en Georgisch.
Deze oversteek was altijd een droom van mij
Geweldig dat het lukte !
Wat gaaf weer Jip!