2024 – 20. Terug in Sakartvelo!

Batumi

De eerste stop in Batumi is het ticketkantoor om de terugreis per boot te regelen. In een zijstraatje van de haven is het kleine kantoortje te herkennen aan een lange rij mensen. Binnen wordt er verhit over en weer geschreeuwd dus lijkt het niet het beste moment om om een gunst te vragen. Dan maar later, een ticket krijgen is hier blijkbaar toch een kwestie van op het laatste moment binnenlopen. 

Een simkaart krijg je hier niet bij elke kiosk, maar in een groot kantoor, en alleen met je paspoort. We treffen Cato en Jannis weer en gaan gezellig met z’n vieren eten. Badrjani (aubergine met walnoten), lobi (bonenstoofpot), kachapuri (brood met een vulling van kaas en ei) en een felgroene frisdrank op basis van dragon. Echt smullen :)) Dan nemen we nogmaals afscheid en is het weer wennen aan alleen zijn!

Het klimaat is hier subtropisch, met in deze tijd een luchtvochtigheid van bijna 90%, 2100 mm neerslag per jaar. In de stad voelt deze lucht aan als een slecht geluchtte badkamer, later wordt het eerder een Turks stoombad: nog steeds even vochtig maar ten minste met een sterke eucalyptus-geur. Het is dus ook niet verbazingwekkend dat het groen hier welig tiert. In de uitgestrekte botanische tuin is te lezen hoe de eucalyptus en bamboe hierheen werden gebracht om niet meer te verdwijnen. Inmiddels domineren ze het landschap hier, naast hazelnoot-boomgaarden en bosbes-planterijen.

Met de kaart vind ik een achtertuin-camping die door een gebrek aan bordjes niet te vinden zou zijn geweest. Een jong Russisch-Georgisch stel heeft hier een gezellig plekje gemaakt in de jungle. Als ik ‘s avonds aan de straat geniet van het uitzicht op Batumi komt een buurman me zelfgemaakte wijn brengen:) Even later komt uit een ander huis een zangstem van een man voorbij waaien. Ik droom erbij weg en als ik een kijkje ga nemen wordt er nog een liedje voor me gezongen! Ik zet Simghera Megobrobaze in, het lied van de vriendschap, en we zingen samen de nacht in onder toeziend oog van de buren 🙂

Aan de Zwarte zee

De kust van de Zwarte Zee bestaat vooral uit keien. In Magnetiti is er echter zwart zand, en zoals de naam verraadt wordt het door het hoge ijzergehalte aangetrokken door een magneet. Vanuit de omgeving komen hier mensen met gezondheidsproblemen en het zand wordt allerlei zogenaamd helende effecten toegeschreven. Het heeft in ieder geval gezorgd voor een stroom aan vooral Russische toeristen, en meer dan voldoende hotelcomplexen. 

Ik ga echter voor een budget-optie, een camping direct aan het strand. Het is de smerigste camping tot nu toe, terwijl de hurktoiletten overlopen en het afval over het terrein waait zijn de geld-inners in hun strandstoel in hun smartphones verdiept. Geen aanrader. Zwemmen in de zee kan gelukkig wel en het is heerlijk! In de ochtend biedt de strandwacht me koffie aan en ik krijg een ontbijt met salade, puri (brood), tkemali (zure pruimensaus) en worst (niet af te slaan). Ik krijg wederom een telefoonnummer toegestopt 😉

Vanuit Ureki neem ik de trein naar Zugdidi, op zoek naar een koeler klimaat en om de bergen in te gaan…

Op bezoek in het chateau

Vanaf Zugdidi is de camping Chateau Chkaduashe op een uur fietsafstand. Aldaar wordt ik meteen in het Frans aangesproken en als ik ook zo antwoordt is dat de aanleiding voor een zeer uitgebreide rondleiding. Het chateau was vroeger het jachthuis van prins Murat van Mingrelië, maar werd door de Russen ingenomen van 1917-1990. In 2014 hebben prins Alain en prinses Veronique het geheel weer betrokken en opgeknapt. Nu hangen er overal schilderijen van Napoleon I, Didiani, een familie bestaand uit prinsen en prinsessen. Het is nogal een overload aan verhalen, maar hoewel de mond er vol van is lopen ze er zeer normaal bij in sokken met gaten, is het huis een kleurrijke creatieve boel, en worden de kippen gewoon op stok en het vee op stal gezet. Ik word uitgenodigd voor de apéro en we zingen Georgische en Franse slaapliedjes tot die, samen met de wijn, hun effect hebben.

‘s Ochtends zijn de bergen verdwenen achter een laag wolken. Al vroeg begint het te flitsen en te donderen, en er wordt me op het hart gedrukt niet de bergen in te gaan met dit weer. Het weerbericht is inderdaad slecht, dus ik besluit een dag hier te blijven. Alain biedt aan me het museum te laten zien, gevestigd in het kasteel waar ooit zijn voorvaderen woonden. Hij is een enthousiaste gids en bij elk schilderij en elk theekopje met portret worden namen, relaties en plaatsen genoemd. Ik ben al gauw de draad kwijt… Alhoewel hij gratis naar binnen mag is er ook verbittering over al het waardevols dat hier staat en ooit is afgepakt. Een groep scholieren vliegt ondertussen selfie-makend voorbij, met enkel oog voor het wapenarsenaal. 

De koeien staan hier ik grote getale immobiel te herkauwen midden op de weg. De prins zigzagt er op Georgische manier handig langs en vertelt over de keer dat er een stier zomaar een koe voor de auto duwde. Auto en koe stuk. In de discussie over wie wie betaalt blijkt de tijd leidend: hier hebben de koeieneigenaars het recht om tot zes uur ‘s avonds hun koeien op de weg te ‘weiden’, als er na die tijd een botsing plaatsvindt moeten ze dokken. De chauffeurs zullen er echter niet zachter om gaan rijden.

Abchazië is hier altijd dichtbij. De weg vanuit Zugdidi loopt dicht langs de grens, en overal staan zeer vervallen gebouwen waar vluchtelingen wonen. Vanuit de heuvels is de Russische legerbasis fel verlicht. 

Toch is het veilig hier, vind de prins, veiliger dan in Frankrijk, waar zoveel auto’s in rook op gaan en mensen worden overvallen. Hier hebben ze tenminste overal camera’s en politie die zijn taak serieus neemt. Ik betwijfel of dat de veiligheid goed doet, ik ben in ieder geval zeer zeker dat ik hier niet achter het autostuur kruip.