Als ik rond 5 wakker wordt zie ik door het kleine raampje al het ochtendgloren boven de Kroatische rotskust, en ik wordt er al zo blij en onrustig van dat ik niet meer in slaap kan vallen. We zijn er bijna!
De haven van Split is een aangenaam zooitje waar we zo uitfietsen. Op het eerste beste bankje in de zon met uitzicht over stad, haven en eilanden ontbijten we met yoghurt, gorgonzola en paprika. Voor de zoveelste keer treffen we een Australische man van de boot, die zich er weer over verbaasd dat we geen e-bikes hebben.
In een supermarktje slaan we ruim in en Timo krijgt het bij het kassameisje zelfs bij elkaar om de thermoskannen gevuld te krijgen met heet water. Later zullen we merken dat dit dé kampeerhack van de vakantie is!
Dan beginnen we aan de eerste etappe. Eerst de stad uit via lelijke grote wegen (met hier en daar een file waar we voorbij racen) en dan komen we daar waarvoor we kwamen: fietsen langs de Kroatische kust. We komen langs steegjes, kasteeltjes, nog verlaten strandtenten en diepblauwe zee. Op de horizon tekenen zich de eilanden af met gezaagde toppen. Met het eerder gescoorde hete water maken we noodles en genieten van het uitzicht.
Dan buigt de route af: de bergkam waar we al een tijdje langs fietsen, is nu ons doel. Dat is even inkomen met al dat extra gewicht, zweten en doorploeteren in de lichtste versnelling. Als we nog vier haarspeldbochten te gaan hebben vraag ik om water bij een oude man met twee honden en twee geiten die niks van me verstaat, maar die me wel de flessen laat vullen. Na twee uur klimmen hebben we 8 km afgelegd.
Boven is het weer omgeslagen: er staat een sterke koude wind en de hemel is betrokken. Het landschap dat tevoorschijn komt is rotsig, ruig en leeg, met maar af en toe een huisje, heel anders dan de toeristische kust. We fietsen nog even door ondanks de honger (dat is niet voor herhaling vatbaar) en als ik bijna omval met bibberende benen vallen we aan op mueslirepen en bananen.
Als ik het weer check zie ik dat het hier al om 18 de zon onder gaat, dat is al snel! Voordat het donker en koud wordt willen we nog koken en een slaapplek vinden. We vragen in een dorpje naar advies bij een buurtwinkel, een man op zijn balkon en een voorbijkomende herder. Helaas zonder succes, mijn Kroatisch is nogal roestig en de winkeldame zou zelf niet durven: ‘too stony and too snaky’. Vijf minuten verderop vinden we zelf dan toch de perfecte plek: een veldje bij een leegstand huis dat niet zichtbaar is vanaf de weg. We zetten ons kamp op, eten ons weer warm en liggen om half 8 tevreden te ronken.
Dan is het nu echt begonnen ! Ik lees mee !